یکی دیگر از بیدادگریهای استالین رفتار او با اقلیتهای ملی تحت سلطه روسیه بود. در اوائل انقلاب روسیه یک اعلامیه رسمی دولت انقلابی میگوید: « هر گاه ملتی را بزور در تشکیلات مملکتی نگاهدارند و اجازه ندهند آزادانه راجع به وضع سیاسی و احیاناً استقلال خود تصمیم بگیرد این عمل را جز زورگوئی و غارتگری نمیتوان نامید. »
اما به هنگام دیکتاتوری استالین تصفیه های حزبی آغاز گردید: استالین در 1935 دو نفر از همکاران سابق خود کامنف و زینوویف را محکوم به چند سال کار اجباری کرد و بعداً در یک محاکمه تشریفاتی و نمایشی مخصوص ارعاب مخالفین با 16 نفر دیگر محکوم بمرگ کرده و فوراً اعدام نمود.
فجایع هیتلر و رفتار او چه به یهودیان و چه با مخالفین خود در تاریخ بیسابقه و بیمثال است ولی گوئی خونخواری و بیرحمی لازمه قدرت دیکتاتوری است. نمونه دیگر از این مردان زورگو و سلاخ در دوران ما استالین بود که بجای بهشت موعود کارگری یک حکومت پلیسی با منتهای شقاوت تحویل روسها و ملل تحت تسلط روسیه داد. استالین بقدری ظلم کرد که حتی بین همکاران کمونیست خود یکنفر طرفدار نداشت و بعد از مرگش تمام مجسمه های او را . . .