یکی دیگر از بیدادگریهای استالین رفتار او با اقلیتهای ملی تحت سلطه روسیه بود. در اوائل انقلاب روسیه یک اعلامیه رسمی دولت انقلابی میگوید: « هر گاه ملتی را بزور در تشکیلات مملکتی نگاهدارند و اجازه ندهند آزادانه راجع به وضع سیاسی و احیاناً استقلال خود تصمیم بگیرد این عمل را جز زورگوئی و غارتگری نمیتوان نامید. »
اما به هنگام دیکتاتوری استالین تصفیه های حزبی آغاز گردید: استالین در 1935 دو نفر از همکاران سابق خود کامنف و زینوویف را محکوم به چند سال کار اجباری کرد و بعداً در یک محاکمه تشریفاتی و نمایشی مخصوص ارعاب مخالفین با 16 نفر دیگر محکوم بمرگ کرده و فوراً اعدام نمود.
فجایع هیتلر و رفتار او چه به یهودیان و چه با مخالفین خود در تاریخ بیسابقه و بیمثال است ولی گوئی خونخواری و بیرحمی لازمه قدرت دیکتاتوری است. نمونه دیگر از این مردان زورگو و سلاخ در دوران ما استالین بود که بجای بهشت موعود کارگری یک حکومت پلیسی با منتهای شقاوت تحویل روسها و ملل تحت تسلط روسیه داد. استالین بقدری ظلم کرد که حتی بین همکاران کمونیست خود یکنفر طرفدار نداشت و بعد از مرگش تمام مجسمه های او را . . .
اما وسیله عمل « راه حل نهائی » اطاقهای گاز بود که قربانیان را دسته دسته درآنها خفه کرده و برای از بین بردن آثار این جنایات و رفع زحمت دفن این همه جسد جنازه آنها را در کوره های مخصوص میسوزاندند. ظرفیت روزانه این کوره ها تا 10000 نفر بود. رئیس کوره های مشهور آشویتس این کشتارها را شرح داده میگوید: « یهودی هائی را که میبایست نابود شوند بعنوان حمام به اطاق لباس کنی فرستاده برای اینکه . . .
جنایات بزرگتر نازی ها در صحنه های جنگ نبود بلکه اقداماتی بود که علیه مخالفین خود، نسبت به معلولین و علیه یهودیها انجام دادند.
