علاوه بر محدود بودن سطح کشت روزبروز عده بیشتری از زارعین کار کشاورزی را رها کرده به شهرها روی می آوردند و بر عکس عده کارگر و روز مزد بهمان نسبت روبه افزایش است در یک نشریه فرانسوی (Le Point) دیدم فقط در فرانسه در عرض بیست سال گذشته از پنج ملیون زارع سه میلیون به شهرها روی آورده اند. در مملکت خود ما هم وضع بهتر از این نیست. سابقاً ایران مقداری گندم، برنج، روغن، گوسفند و غیره به ممالک عرب همسایه صادر میکرد. امروزه اگر کسری گندم و برنج ما از خارج نیاید نصف مردم از گرسنگی میمیرند. از طرفی سطح قابل کشت کره زمین روزبروز کمتر شده و صحراهای خشک وسعت میابند. یکنفر محقق آلمانی در کتاب خود بنام « زمین، سیاره ای که غارت می شود » میگوید از 1882 تا 1952 صحراها و زمینهای غیر قابل استفاده کره زمین از 11 میلیون کیلومتر مربع به 36 میلیون رسیده است. صحرای آفریقا سالیانه 10000 کیلومتر مربع جلو میرود و صحراهای ایران، پاکستان و مکزیک نیز روبه افزایش اند. با در نظر گرفتن مقدار زمین قابل کشت و میزان احتیاج خوراک هر فرد حساب کرده اند اگربخواهند کسی گرسنگی نخورد باید جمعیت دنیا بیش از 500 میلیون نباشد. با پیدایش کودهای شیمیائی و بالا بردن میزان محصول این عدد به سه ملیارد میرسد یعنی کره زمین میتواند با وسائل جدید و کود شیمیائی 3 میلیارد آدمی را سیر کند.

اگر جمعیت دنیا از این بیشتر بشود (چنانکه حالا هست) عده ای گرسنگی میخورند و اگر باز جمعیت بیشتر شود خطر جامعه افزایش میابد.

اخیراً بفکر افتاده اند از آب دریا ـ غیر از ماهی ها که در حال حاضر تا حد امکان مورد استفاده واقع میشوند ـ برای تهیه غذا استفاده نمایند و نوعی خزه به مقدار زیاد در آب عمل آورده و غذاهائی از آن تهیه کرده اند. ولی متاسفانه این خوراکیها هنوز مورد پسند بشر واقع نشده است. میگویند اگر بشر به این نوع غذا عادت کند میتوان تا 30 ملیارد آدمی را از این راه تغذیه کرد.

اما راجع به جنگلها که گفتیم برای تهیه چوب مورد احتیاج است تا این اواخر بشر به اهمیت آنها پی نبرده بود. گذشته از اینکه جنگلها برای تصفیه هوا و تهیه اکسیژن برای تنفس لازم میباشند در جمع آوری و نگهداری آب نیز سهم مهمی دارند. بطور مثال در آمریکای جنوبی در برزیل سالیانه مقدار زیادی جنگل را از بین برده تبدیل به زمین زراعتی نموده اند. با از بین بردن جنگل سطح آب زیر زمین پائین رفته و زمین خشک میشود.

ضمناً آبهائی که بتدریج جمع شده و از جویبارها به رودخانه میریزند روزبروز کمتر میشوند. یکی از رودخانه های برزیل به نام ریوسان فرانسیسکو در شرق این کشور که در 1880 در هر ثانیه 2800 مترمکعب آب به دریا میریخته در 1973 مقدار این آب به 200 متر مکعب در ثانیه رسیده بود.

بنابراین با از بین رفتن جنگلها زمینهای این محیط بمقدار زیادی رو به خشکی رفته است.

اشکالات آتیه بشر منحصر به کمبود مواد غذائی بولاسطه ازدیاد جمعیت نیست بلکه مواد اولیه موجود درروی کره زمین نیز در اثر مصرف بی حساب و بی قاعده روزبروز کمتر شده و بعضی از این مواد چیزی نمیگذرد که نایاب خواهد شد.