برده فروشی (بخش سوم)
با اینکه درسال1885هفده مملکت در برلین قراردادی را امضاء کرده بودند که با تمام قوا از بردگی و برده فروشی جلوگیری کنند و ممالک دیگر از قبیل عراق و ایران،افغانستان،کویت،بحرین،حبشه و غیره در قرن جاری بردگی را در ممالک خود ممنوع کردند معهذا یکنفر محقق در 1960در جده موفق بدیدن حراجی شد که محرمانه انجام میگرفت و 10 دختر و پسر بچه سیاهپوست یک دختر دورگه چهارده ساله و یک پسر بچه عرب بفروش میرسیدند. همچنین در خانه ای بچه هائی را دیده بود که برای فروش نگاهداری و آماده میشدند. بعضی از این بچه ها دورگه و بعضی دیگر سفیدپوست بودند.
نوع دیگر بردگی در چین معمول بود. دخترها را اشخاص ظاهراً به فرزندی قبول میکردند ولی در واقع آنها را خریده و مثل یک برده از آنها کار میکشیدند اما وقتی بسن بلوغ میرسیدند شوهر میکردند و آزاد میشدند.
با پیدایش این رسم بسیاری از دخترها از مرگ حتمی در اول زندگی نجات میافتند. زیرا خانواده های فقیر و بی بضاعت مولود دختر را یا در رودخانه غرق میکردند یا سر راه میگذاشتند. یکی از این دخترها که تاریخ زندگی خود را نوشته میگوید: مرا در سال 1932به 250دلار فروختند. در قراردادی راجع به فروش دختری ده ساله پدر میگوید: بواسطه گرفتاری مالی موافقت کردم دخترم را بمبلغ141دلار بفروشم.
اینگونه فروش دختران در جزیره فیلیپین نیز معمول بوده است.
همچنین بموجب کتاب فوق الذکر(1) فروش بچه ها – چه پسر و چه دختر- در ژاپن از قرن ها پیش معمول بود و در آنجا نیز علت همان فقر مردم بود. با اینکه فروش بچه ها امروزه بموجب قانون ممنوع است بنا به تحقیقات وزارت کار ژاپن در سال 1956 بیش از 40000 بچه فروخته شده که 80 درصد آنرا دخترهای بالغ تشکیل میدادند. قیمت فروش این بچه ها بین 10و15لیره انگلیس بوده است.
در امریکای جنوبی نیز فروش بچه ها بعنوان « مستخدم » معمول بود. یکنفر محقق اهل بولیوی در سال 1965 عده این بچه ها را 200هزار نفر تخمین زده است. یکنفر سناتور اهل پرو میگوید: این بچه ها را بمبلغ 20الی 40 فرانک فرانسه میفروختند. یکی از این خریداران اقرار کرده است که دخترهای 13 ساله را خریده به فاحشه خانه ها فروخته است. فروش بچه ها در چین امروزه بکلی موقوف شده ولی در مستملک پرتغالی ماکائو که نزدیک کانتون واقع است دلالان دخترها را بمبلغ 50 لیره خریده و به امریکا برده به چینی ها برای استفاده در فاحشه خانه ها بقیمت گزافی چندین برابر خرید واگذار میکنند. این بیدادگرهای بشر نسبت به همنوع خود ادامه داشت تا بعد از قرنها ظلم بالاخره وجدان او تحریک شد. اولین بار پروتستان های امریکا در اواخر قرن هجدهم به خرید و فروش انسان اعتراض کردند.
در انگلستان اوائل قرن نوزدهم هر گونه خریدو فروش برده ممنوع گردید. بعد از انگلستان ممالک دیگر اروپا نیز برده فروشی را ممنوع کردند. در پرتغال حتی تا سال 1830 خرید و فروش برده متروک نشد بلکه تا مدتی در خفا انجام میگرفت. جنگ استقلال امریکای شمالی هم برای برده ها آزادی نیاورد و بعد از قانون آزادی برده ها و منع برده فروشی در سال 1863 در موقع ریاست جمهوری آبراهام لینکولن باز در ظرف چهل سال اول قرن نوزدهم 25000 برده بطور قاچاق به امریکا برده شد.
یکی از شعرای معروف آلمان (هاینریش هاینه) به تمسخر میگوید: « بروید به امریکا در آنجا بسلاطین حکام و نجبا برخورد نمیکنید چون در آنجا همه مردم یکسانند- البته به استثنای چند میلیون مردمیکه پوست سیاه دارند و چون سگ با آنها رفتار میشود. در صورتی که امریکائی ها به مسیحیت خود مغرورند و کلیسای یکشنبه آنها ترک نمیشود.اما استفاده مادی آئین اصلی آنهاست و پول خدایشان. ای آزادی تو چه خواب بدی هستی ».
کتاب فوق الذکر راجع به فجایع بشر(2) مینویسد امروزه هنوز در حدود 5 میلیون برده سیاهپوست وجود دارد.
1: GÖRLICH , ERNST JSOEPH:
Herrenrecht und Sklavenpeitsche. Eine Geschichte der Sklaverei.
Stuttgart,Fackelverlag, 1971. Illustrated, partly in clour. 368 pages.
2: DOLLINGER HANS ,Schwarzbuch der Weltgeschichte: 5000 Jahre der Mensch des Menschen Feind
Herrsching, 512 .pp, hard cover/dust jacket, 16 x 24 cm